Duitsers

Een tijdje geleden blogde ik over de oorlogservaringen van mijn moeder en dan met name over de vraag of er onder de Nederlandse bevolking medeleven kon spelen met Duitsers die slachtoffer waren van de geallieerde bombardementen. Als kleuter in Maastricht, vlakbij Aken en Keulen, heeft zij daar wat van meegekregen. Haar antwoord was ontkennend. Medeleven met het leed van Duitsers zag zij pas in de jaren vijftig ontstaan. Tijdens de oorlog was er alleen opluchting: eindelijk kwamen de bevrijders dichterbij.

Mijn moeder is bepaald geen internet-tijger, maar ze slaagde erin het stuk te vinden, las het en gaf er uitgebreid commentaar op bij ons eerstvolgende bezoek. Ze vertelde me een verhaal dat ik al vaker gehoord had, over de bevrijding van Maastricht. Formeel valt die op 14 september 1944, maar het verhaal moet een dag eerder gespeeld hebben, toen de Duitsers Maastricht ontruimden.

Mijn moeder woonde met haar moeder op de Kanaaldijk (haar vader zat krijgsgevangen in Duitsland), een dijk langs een kanaal dat inmiddels is gedempt, maar dat nog steeds dezelfde naam draagt. De Amerikanen waren vanuit het zuiden in aantocht, iets wat de hele bevolking wist en ook kon horen aan het almaar dichterbij komende geweer- en kanonvuur. Vanuit een raam op de zolder van het huis konden vluchtende Duitse soldaten worden gadegeslagen. Die gooiden op de dijk hun wapens weg en sprongen in het kanaal om de overkant te bereiken. ‘De bruggen waren opgeblazen’ volgens mijn moeder, door de Duitsers zelf.

Maastricht3879
Maastricht op de topografische kaart van 1938 (links) met het kanaal ten westen van de Maas. Op de topkaart van 1979 blijkt het kanaal gedempt (bron: http://www.watwaswaar.nl)

Dit verhaal heb ik vaker gehoord, maar deze keer wist mijn moeder een detail te vermelden dat ze ons nooit eerder verteld had. Dat kanaal, daar wisten alle Maastrichtenaren van dat je dat niet kon overzwemmen. De stroming was daarvoor gewoon te sterk en het kanaal te breed. De Duitsers sprongen een wisse verdrinkingsdood tegemoet. Iemand sloot op een gegeven moment het gordijn omdat de volwassenen het niet meer konden aanzien. Met die in paniek vluchtende Duitse soldaten had men wél medelijden. Het kan dus toch.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Samenleving en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s