Gender

Gender-StereotypesHet kost even tijd om te wennen aan het idee dat je vader en moeder wordt. Dat merkten mijn vrouw en ik al tijdens haar zwangerschap. We bleven de kleine-in-aantocht afwisselend aanduiden met ‘hij’, ‘zij’ of ‘het’. Er was geen pijl op te trekken wanneer we welk persoonlijk voornaamwoord zouden gebruiken. Zelfs binnen één gesprek wisselde het.

Dat bleef zo na de twintig-weken-echo, toen we te horen kregen dat we een dochter zouden krijgen. Het bleef ook zo toen we het eens waren geworden over haar naam en tot mijn lichte verbazing duiden we ook nu onze twee weken oude spruit nog afwisselend aan met ‘hij’, ‘zij’, ‘het’ of gewoon haar naam. Het kost inderdaad wat tijd voor je volledig aan het idee gewend bent.

Er was één persoon in onze kring die absoluut niet wilde weten wat het worden zou: mijn moeder. Die wens respecteerden we, maar je moest er wel erg je best voor doen om je niet te verspreken, dachten we. Dat bleek echter nog véél moeilijker dan we hadden verwacht en om een heel onverwachte reden: gender.

Op een dag belde mijn moeder mij – vlak na een telefoongesprek – terug om triomfantelijk te melden dat ik me versproken had. Ik had ter aanduiding van de baby het woordje ‘ze’ gebruikt. Dus: het was een dochter! Ik kon me dat niet herinneren en meende dat ze een opmerking die over mijn echtgenote ging verkeerd had begrepen. Maar het écht relevante antwoord kwam van mijn vrouw, die verdraaid goed had opgelet: “Dat is grappig, want je hebt haar in dat telefoongesprek minstens zes keer ‘hij’ genoemd!”

We zijn er eens op gaan letten en inderdaad: niemand denkt iets bij het gebruik van het woordje ‘hij’, maar vrijwel iedereen slaat aan als je ‘zij’ zegt. “Oh! Het is een dochter?” Ik ben zegge en schrijve in de hele tweede helft van de zwangerschap maar één persoon tegen gekomen die op ‘hij’ reageerde met de vraag of het inderdaad een zoon was.

Ik begrijp nu iets meer van de mensen die van gender zo’n kwestie kunnen maken. Die hebben een punt: mannelijk is de norm, spreekt vanzelf, vrouwelijk wijkt daarvan af, zelfs in taal. Of dat zo erg is als die mensen denken, weet ik niet, net zo min als ik weet of – en zo ja: hoe – je het zou moeten oplossen. Maar ik vond het wel opmerkelijk hoe sterk zo’n mechanisme is, zelfs tegenwoordig in onze moderne, geemancipeerde samenleving.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf, Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s