Verwarde man

Bashar-al-Assad-su_1925765bStel, je bent Syriër. Je heb een goed lopend groentenwinkeltje, een vrouw die les geeft op de plaatselijke basisschool en twee opgroeiende peuters. Je hebt een kleine maar trouwe kring van vrienden en familie die altijd voor je klaar staan en jij voor hen. Zo hoort dat, zo gaat dat. Je land wordt geregeerd door een dictator, maar zolang je je in het openbaar niet al te hard uitlaat over wat je van hem vindt, laten ze je met rust. Binnen vier muren met familie maak je grapjes over hem en verder: mum’s the word. Zo is het leven niet ideaal, maar goed te dragen. Je hebt een toekomst. Je peuters ook.

Dan breekt de oorlog uit. Er wordt gelukkig niet in jouw stad gevochten, alleen wat aanslagen in een buitenwijk, maar daar kwam je toch al nooit. Toch kruipt de oorlog langzaam dichterbij. Je leveranciers leveren eerst minder. Daarna leveren enkelen niet meer. Dan valt er een mortiergranaat op het pand naast de school van je vrouw. Ouders houden hun kinderen weg. Als het hoofd der school wordt opgepakt, wordt de school gesloten en heeft je vrouw geen werk meer. Een familielid blijkt toch van politiek zijn hobby gemaakt te hebben en verdwijnt. Jijzelf wordt ’s nachts een keer van je bed gelicht door een paar heren van een club waar je liever ver bij uit de buurt blijft. Ze hebben wat geïnteresseerde vragen over dat familielid. Je weet jezelf eruit te kletsen.

Die oorlog houdt maar niet op, hij duurt nu een paar jaar en uitzicht op een einde is er nog steeds niet. Gas, water en licht waren al het grootste deel van de dag afgesloten, maar daar was met hangen en wurgen nog wel mee te leven. Op een dag heb je nauwelijks groenten meer in je winkel liggen, vrijwel geen klanten meer en valt de eerste vatbom in de woonwijk naast de jouwe. Dat is het moment dat je je realiseert: we moeten hier weg voor het te laat is. Voordat de eerste vatbom naast óns huis valt.

Je neemt je kinderen, je vrouw en al je spaargeld mee. Je sluit je huis goed af en neemt de sleutel mee. De vissen laat je bij de buren, die te oud zijn om te vertrekken. Je regelt een taxi naar de Turkse grens. Turkije is min of meer in de buurt. Het wordt gerund door een baasje dat al net zo’n zelfvoldane kwast is, maar hij gooit tenminste niet met vatbommen. Als het rustiger wordt in je vaderland, kun je snel weer terug.

Maar Turkije valt tegen. Je zit in een kamp waar gebrek is aan alles. Je ziet de voedselaanvoer langzaam achteruit lopen. De winter komt er aan en je weet: dat gaat niet verbeteren. Hier is niks voor je vrouw en peuters. Na een jaar besef je dat dit geen doen is. Je hebt toen je nog in Syrie woonde op televisie gezien hoe het er in Palestijnse vluchtelingenkampen aan toe gaat. Die bestaan al meer dan vijftig jaar. Dat gaat jouw gezin niet overkomen. Na anderhalf jaar in het kamp neem je je verantoordelijkheid als vader: je peuters zijn inmiddels kleuters. Dit kan zo niet doorgaan. Dan maar naar Europa.

Je vertrekt naar de westkust van Turkije. Je hoort verhalen over mensen die verdrinken op zee en smokkelaars die je al je spaargeld afhandig maken. Je twijfelt nog even, overlegt met je vrouw. Maar de Turkse westkust kost je teveel spaargeld, het weer is prima en het Griekse eiland waar je heen wilt, kun je zien liggen, dus je besluit het erop te wagen. Na een uitgelaten half uurtje sta je op Lesbos en kun je je niet voorstellen dat er mensen op dit korte tochtje verdrinken. Dat van die smokkelaars klopt trouwens wel. Je hebt nog maar duizend euro over.

Van die duizend euro regel je transport vanaf het Griekse vasteland. Je hebt opgelet: geen koelwagen, daar stikken mensen in. En je vraagt wel honderd keer aan de smokkelaars of deze vrachtwagen wel écht naar Germany gaat, wat je even vaak wordt verzekerd als dat je het vraagt. Uiteindelijk eindig je in Holland. Dat ken je van de tulpen, de kaas en de windmolens. Verder weet je er niks van af. Na een paar weken weet je wel dat je in een raar land terecht bent gekomen. Je woont in een sporthal en de mensen uit de buurt zijn allervriendelijkst. Ze komen langs om knuffels te brengen voor je kleuters. Een enkeling wil je zelfs in huis nemen.

Maar via landgenoten hoor je ook over vuurwerkbommen en mannen met bivakmutsen: Nederlanders die je liever zien gaan dan komen. Je merkt ook al snel dat de uitbater van het plaatselijke winkeltje heel boos wordt als je de inhoud van zijn potjes keurt en vraagt je af hoe Hollanders voorkomen dat ze een voedselvergiftiging oplopen als ze niet eerst even mogen ruiken of de waar niet bedorven is. Toch is het een fijn land. Je hebt al gemerkt dat de autoriteiten zich hier aan regels proberen te houden, ook als dat in hun nadeel uitvalt. Dat je rechten hebt en dat je je daar ook op kunt beroepen zonder dat je ’s nachts bezoek krijgt van heren van een enge club. Wie weet zullen je kleuters straks als ze groter zijn hier toch gelukkig kunnen worden.

HalbeZEn dan hoor je iets wat pas echt opmerkelijk is. Een parlementslid, de baas van de fractie van een politieke partij, heeft iets over vluchtelingen gezegd. Dat het zijn dure plicht als politicus is om het welvaartsniveau van het land, waar hard voor gewerkt is, te beschermen. Dat hij vindt dat vluchtelingen geen recht zouden moeten hebben op vergoedingen voor oorglidcorrecties, borstvergrotingen en gebitsreconstructies. Dan moet je je als Syriër gaan afvragen: gelóóf ik dit?

Ik ken geen Syriërs. Ik heb geen idee of het hen lukt om dit verhaal te geloven. Maar het lijkt me veel waarschijnlijker dat ze tot de conclusie zullen komen dat Halbe Zijlstra politieke vijanden heeft die dergelijke verhaaltjes over hem verspreiden om hem in een kwaad daglicht te stellen bij de kiezers. Propaganda dus. Niets menselijks is immers ook Hollanders vreemd. Toch? Bovendien, Holland is een democratie. Daar kunnen burgers zelf hun parlementariërs kiezen. Die zullen toch niet stemmen op een verwarde man?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Politiek, Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s