Lust of zucht

Jager01Tommy Wieringa kwam eens in het veld een jager tegen die – ik meen – grauwe kiekendieven afschoot, raakte met hem in gesprek over de vraag of dat wel mocht en kreeg een heel verhaal te horen over hoe en waarom dat volkomen legaal was en hoe schadelijk de grauwe kiekendief wel niet was. Thuisgekomen keek hij het na, ontdekte dat de grauwe kiekendief wel degelijk op de rode lijst stond en schreef daar een column over. Daarin muntte hij de uitspraak ‘moordlust op zoek naar een reden’. Wat mij betreft hoort die uitspraak bij het standaard gereedschap dat een mens ter beschikking moet hebben om de werkelijkheid zu bewältigen, zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen.

‘Moordlust op zoek naar een reden’ lijkt een goede kandidaat om te verklaren waarom van heinde en verre jongelingen naar het nieuw gestichte kalifaat stromen om daar hun heilzame werk te doen. Maar waar zou die moordlust vandaan komen? Het zijn doorgaans slechts weinig mensen die oprecht plezier hebben in het opzettelijk doden van onbekenden en nog minder die dat genoegen bewust opzoeken. Bovendien zullen in het westen opgevoede jongelieden niet erg gewend zijn aan het type moordpartijen dat in wreedheid sinds de Mongolen niet meer is geëvenaard.

Ik heb een tijdje gedacht aan roofzucht, vooral naar aanleiding van het grote aantal nieuwsberichten over plundering en vernieling van oudheden en erfgoed (hoewel: je kunt natuurlijk ook de gewone bevolking uitkloppen en dat schijnt ook te gebeuren). Maar de opbrengsten van de kalifatelijke roofzucht komen natuurlijk vooral de hogere machten ten goede, niet het gewone kanonnenvlees. Heerszucht leek me een betere oplossing, maar mijn aanvankelijke bezwaar was dat er maar één echt de baas kan zijn in het kalifaat en dat is Zijne Heiligheid zelf, ongetwijfeld met een beperkt aantal kornuiten.

Totdat ik – nu alweer een tijdje geleden – een korte reportage zag over het leven in de nieuwe heilsstaat. Daarin werd een broeder getoond die in een auto door de straten reed en willekeurig mannen aansprak die met hun vrouw over straat liepen met de vraag of dat werkelijk wel hun vrouw was. Het ging allemaal heel vriendelijk en netjes, maar het was wel de broeder die de kalashnikov vasthield en de gewone burger die zich moest verantwoorden voor een volstrekte bagatel tegenover een wildvreemde die meende iets over zijn leven te zeggen te hebben.

Toen realiseerde ik me pas dat het iets was wat sterk op heerszucht lijkt: de wens iets te zeggen te hebben. Het kalifaat biedt aan iedereen die mee wil doen namelijk een gelegenheid om ergens zeggenschap over te hebben en dat op alle denkbare niveau’s. Niet iedereen heeft verstand van kalifaatsfinancieën, of van het islamitisch beheer van het riool of de waterleiding. Ook het opzetten van een halal arbeidsinspectie zou ik niet zomaar aan iedere willekeurige Syriëganger willen toevertrouwen. Daar heb je professionals voor nodig. Wie dat niveau niet heeft, kan zich in het kalifaat nog altijd op een lager niveau gaan bemoeien met andermans zaken.

Eigenlijk denk ik dat het nog subtieler ligt: de wens om iets te betekenen, om onderdeel te zijn van iets groters dat er toe doet. Daar hoef je niet eens zeggenschap over iets voor te hebben. Zelfs als kanonnenvlees kun je dan nog je dood tegemoet treden met het idee dat je tenminste iemand wás, verschil hebt gemaakt.

Wie ervan overtuigd is dat hij er hier niet toe doet, beschikt over de juiste geestesgesteldheid om de exodus – of moet ik hier zeggen: hidjra – naar het kalifaat te ondernemen. Daar ben jij eindelijk eens degene die de flauwe grapjes maakt en de half-serieuze insinuaties, kun jij de mensen eens vertellen hoe het hoort, hoe ze zich dienen te gedragen en wat ze moeten denken. Eindelijk kun jij eens een keer lekker terug sarren. Er wordt nog steeds óver je gepraat in plaats van mét, maar er wordt tenminste eens naar je geluisterd.

En daarmee kom ik aan bij de korte karakterisering waar ik naar op zoek was: Big Unhappy Lonely Loser Yearning for attention, ‘bully’ dus. Een oplossing voor het probleem met Syriëgangers zou nog best wel eens zoiets simpels kunnen zijn als een goed doordacht pestprotocol.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Religie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Lust of zucht

  1. Ter zijde: rapportage zal wel reportage moeten zijn.

  2. Nog een ter zijde (ik ben nu toch bezig): de links naar de websites/weblogs van Josho Brouwers en Sigrid van Roode in het menu rechts leveren niet het gewenste op. Gaat het wel goed met deze Liviusdocenten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s