Ka Ching!

Danish-coins-and-banknotesNu was het de laatste tijd al geen pretje meer om Deens te zijn. Zoals Nederlanders er een hekel aan hebben om burger van een roofstaat aan de Noordzee tussen Oost-Friesland en de Schelde te zijn, zo zullen de Denen er ook niet blij mee zijn om tot een volk van schoften te behoren. Toen de Deense regering de juwelenwet bedacht, die ook in het parlement werd aangenomen, legden ze de bal wel héél erg vlak voor het doel van een Godwin die misschien wel niet helemaal terecht is, maar toch wel een beetje…

Nu blijkt die juwelenwet ook nog eens gewoon dom te zijn: je kweekt er precies het soort vluchtelingen mee waar mensen bang voor zijn: berooid, afhankelijk, onzelfstandig en aangewezen op hulp. En het is nog duur en inefficient ook.

Lang niet alle hulp die vluchtelingen krijgen is ook werkelijk nodig. Zo blijken veel vluchtelingen een deel van de hen uitgereikte rijst te verkopen – ver onder de marktprijs – om zo aan een beetje geld te kunnen komen. Met dat gegeven in het achterhoofd zijn een aantal economen eens aan het rekenen geslagen en zij kwamen tot de verrassende conclusie dat de beste hulp bestaat uit het geven van geld, cash dus. Dat zorgt er namelijk voor dat de vluchtelingen zélf kunnen beslissen welke hulp ze zich verschaffen. Dat kan rijst zijn, maar ook wat anders. Ze kunnen dat zelf véél beter bepalen dan degenen die hen helpen en ze worden er een stuk zelfredzamer mee. Een pregnant (pun intended) voorbeeld:

On Lesvos, I met a woman, Amelie Djuikea Tanefo, 29, who walked most of the way from Cameroon to Turkey, pregnant. She worked in a textile factory in Turkey. She crossed the Mediterranean twice, once in a shipping container and once in a rubber dinghy to Lesvos.
Once there, she was placed in the island’s Moira refugee camp-cum-detention center, before she was identified as vulnerable and moved to a smaller center. She didn’t need a blanket or chocolate croissants (a staple of the diet in Moira) or—thank God—the solar powered lights provided by one international NGO to help women avoid rapes.
What she needed was underwear, and she planned to buy it for herself when she had cash in hand. She had a gray sweatsuit, but no bra.

Vluchtelingen besteden – zo blijkt uit onderzoek – hun geld doorgaans aan zaken die ook echt nuttig zijn om ze vooruit te helpen, in weerwil van een verhaal dat ook nog wel eens over bijstandstrekkers wordt gedebiteerd. En dat geld stroomt – net als dat van bijstandstrekkers – ook terug in de plaatselijke economie. Dat laatste doet het trouwens ook als je het aan drank en sigaretten besteedt.

Het uitdelen van hulp in de vorm van goederen is weliswaar goed voor het lenigen van onmiddellijke nood direct na aankomst, maar op de langere termijn kan met hetzelfde budget – maar dan in cash – uiteindelijk een derde méér vluchtelingen geholpen worden. Dat laatste kun je ook omrekenen maar een imposante bezuiniging bij een gelijkblijvend aantal vluchtelingen.

Er zit nóg een klein nadeeltje aan de Deense graaizucht, dat in het verhaal van de economen niet zo naar voren komt, maar hen wel bekend moet zijn. Het is namelijk een mechanisme dat tot de eerstejaarsstof voor economen behoort, bij het vak gedragseconomie: als mensen ergens voor hebben betaald – als aankoopprijs, boete, strafkorting of toeslag, dat maakt niet uit – raken ze ervan overtuigd dat ze ook recht hebben op waar ze voor betaald hebben.

Iets zegt me dat die Denen niet echt van plan zijn die vluchtelingen ook fatsoenlijk op te vangen. Hun aanpak creëert dus niet alleen berooide en afhankelijke vluchtelingen, maar ook boze. Er zijn er die voor minder door het lint zijn gegaan.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Politiek, Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ka Ching!

  1. mnb0 zegt:

    In het alleraardigste Lexicon van Hardnekkinge Misverstanden (Kramer en Trenkler, 1997) wordt onder het lemma honger Amartya Sen aangehaald:

    “Volgens Sen is het beste middel tegen honger niet directe voedselhulp. Die sust vooral het geweten van het Westen (en reduceert toevalligerwijs bovendien ons boter-, vlees- en graanoverschot). Dit soort hulp ontmoedigt de plaatselijke productie en maakt zo de toestand uiteindelijk alleen nog maar erger. Het beste middel tegen honger is contant geld voor degenen die honger hebben. Die kunnen dan gewoon zelf op de hoek hun eten gaan kopen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s