Vaderschap (1)

vaderschap01Als deze blogpost online gaat, ben ik een jaar vader. Dat afgelopen jaar heb ik met enige regelmaat de dingen opgeschreven die me opvielen aan het vaderschap en dan vooral de dingen die me verrasten, de dingen die ik vooraf zo gauw niet op eigen kracht had kunnen bedenken. Wat ik zo gauw kon onthouden en waar ik de tijd voor had om het op te schrijven gedurende het afgelopen jaar, volgt hieronder, in vrij willekeurige volgorde. Al zijn de eerste punten doorgaans wat ouder dan de latere. Het is het topje van de ijsberg, een glimp, meer niet.

  • Dat je dochter vanzelfsprekend in de hand van haar vader mag poepen;
  • Dat een boer recht in het gezicht van je vader natuurlijk ook tot de mogelijkheden behoort, eventueel mét melk;
  • Dat naar haar kijken echt nooit gaat vervelen, zelfs als er he-le-maal niets, niks, nada, niente gebeurt;
  • Dat je de slappe lach kunt krijgen als ze naar je glimlacht;
  • Dat ik zag twee beren nóg twee coupletten heeft (slangen – was ophangen; koeien – bootje roeien);
  • Dat je krakende bed ook het geluid van een rammelaar kan produceren;
  • Dat je met een baby in de draagdoek op je buik in een soort coconnetje loopt, waarin je niet al te best op het verkeer en aanstormende lantaarnpalen let;
  • Dat babykleertjes, speelgoed en kinderbestek overal spontaan materialiseren;
  • Dat baby’s tegelijkertijd kunnen lachen en huilen;
  • Dat je je pas écht realiseert dat je vader geworden bent, als je je eigen reflectie – dochter op de arm – ziet in de ramen van je woning, op afstand;
  • Dat je enórme spierpijn kunt krijgen van het tillen van je spruit;
  • Dat, wanneer je dochter eenmaal de kunst om haar eten binnen te houden machtig geworden is, je eindelijk de hele boel opnieuw kunt stofferen, maar voorlopig dus nog even niet;
  • Dat, wanneer je dochter eenmaal de kunst om haar eten binnen te houden machtig geworden is, de fase begint van het lukraak rondstrooien van eten, dus nog even niet;
  • Dat juist wanneer je denkt dat ze onmogelijk nóg schattiger worden kan, dat toch – iedere keer weer – blijkt te kunnen;
  • Dat je dus écht de tranen in de ogen springen als je kleine wordt gevaccineerd en ze begint te huilen;
  • Dat zo’n kind natuurlijk leuk speelgoed is, maar dat vader pas écht een speeltje is!
  • Bankschroefjes zijn het, die twee handjes;
  • Dat slapen voor mietjes is;
  • Dat je je in de loop der tijd toch wat zorgelijk gaat afvragen hoe je zoveel schattigs straks corrigerend gaat benaderen wanneer ze stout is;
  • Dat geduld een aangeleerde deugd is;
  • Dat je als vader óók moet leren kontschuiven;
  • Dat ik niet zonder gevaar voor eigen portemonee in een boekhandel losgelaten kon worden, wist ik al, maar daar horen nu ook kinderboekhandels bij;
  • Dat moeders met lang haar en een kind van een half jaar heldinnen zijn.
  • Moeders met een bril trouwens ook;
  • Dat soms echt niets lekkerder is dan dat kleine warme handje op je arm…
  • Dat een Hilbert-tafel1 een oplossing zou zijn voor het immer op de grond gooien van spullen, en dat het dus een raadsel is waarom die nog niet is uitgevonden;
  • Dat vaders zich ook schuldig kunnen voelen wanneer ze op hun werk zitten, in plaats van thuis voor de kinderen te zorgen, zoals het hoort;
  • Dat wanneer dat jengelende, alles op de grond gooiende, immer vuile handenbindertje eindelijk eens je vrije dag op de kinderopvang doorbrengt, je het prompt zomaar gaat missen;
  • Dat die zo heerlijk naar anijs geurende vitamine D-druppels gewoon nog steeds enorm smerig smaken;
  • Dat een baby van drie maanden moeiteloos door het Nieuwjaarsvuurwerk heen slaapt;
  • Maar dat een motorrijder die ’s nachts eens even lekker zijn gas opentrekt tot op anderhalve kilometer een baby uit zijn of haar slaap kan laten schrikken;
  • Dat echt ie-der-een leuk reageert: überstoere scootermarokkanen, zwervers, ouden van dagen, toeristen slingerend op hun yellow bike, kinderen, huisvrouwen met boodschappentassen, politie op twee paarden, echt ie-der-een: mensen lachen naar de baby of naar jouw, maken een opmerking, geven je baby een aai of een handje of praten er tegen;
  • Op één uitzondering na: jonge vrouwen in groepjes. Ze kijken wel naar je baby – één voor één, nooit tegelijk – maar geven geen krimp. Jonge vrouwen alleen reageren dan weer wél, soms;
  • Dat bij moeilijkheden en ingewikkelde situaties (met een kinderwagen de trein uit stappen bijvoorbeeld) werkelijk iedereen je te hulp schiet, soms wel met zijn drieën tegelijk.2 Als er kleine kinderen in het spel zijn, is iedereen in de buurt ineens een soort van vader of moeder. Verhalen over the selfish gene zullen op dit punt beslist bijgesteld moeten worden;
  • Dat wanneer je dochter acht maanden oud is, je je écht niet meer voor kunt stellen dat ze ooit 3 maanden oud was;
  • Dat ‘eerste stapjes’ en ‘eerste woordjes’ niet vast te stellen zijn: de overgang van ‘gecontroleerd in de armen van mama vallen’ in stapjes en die van ‘op volwassenengepraat lijkend gebrabbel’ in woordjes is daar veel te geleidelijk voor;
  • Hoogstens kijken papa en mama elkaar verrast aan en vragen zich af ‘zei ze nou “paard” of niet?’
  • Dat het gevoel dat je voor je dochter hebt eigenlijk maar met één ander ding vergeleken kan worden: verliefd zijn;
  • En dan gáát je dochter eindelijk de langverwachte zelfstandige stapjes zetten, vervaarlijk zwalkend in alle richtingen behalve de juiste: vallend naar de rand van de tafel, frontaal richting het deurkozijn struikelend, als een speer recht op de hoek van de boekenkast af, je sterft zeven doden tegelijk als ouder, the horror, the horror

Echt, vader, het is een briljante uitvinding. Iedereen zou het minstens één keer moeten worden…

  1. een Hilbert-tafel is een tafel met een oneindig groot tafelblad, analoog aan het Hilbert-hotel. Maar misschien is een Hilbert-tafel wel helemaal geen oplossing, gezien het feit dat een Hilbert hotel dat de gasten heeft opgenomen van een oneindig aantal afgebrande andere Hilbert hotels nog leger is dan het daarvoor was (voor de rest heeft mijn dochter een héle normale vader hoor…).
  2. dit trouwens in nogal hevig contrast met de periode dat moeder zwanger is. Mensen – althans: Nederlanders – staan niet op voor zwangere vrouwen, tenzij ze zelf een zwangere partner hebben.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Vaderschap (1)

  1. Henk Ras zegt:

    Duidelijk een liefdevolle vader. En met de moeder zal ook wel niks mis zijn. Dochter gaat een mooi leven tegemoet! Henk.

  2. mnb0 zegt:

    1) Ah – ik dacht dat een Hilbert-tafel een tafel was niet met één blad, maar met een oneindig aantal bladen. Zou ook niet slecht zijn.

  3. frank bikker zegt:

    Leuk !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s