Schandpaal

Eerst even ter introductie: de chador (spreek uit: tsjador, letterlijke betekenis ‘tent’) is in Iran niet verplicht, behalve in moskeeën en heiligdommen en in een aantal overheidsgebouwen. De hoofddoek is er wél verplicht – ook als u geen moslima bent – en bestaat in dat land in een zeer breed scala aan variaties, van alles bedekkend tot zo goed als alles onthullend. Een chador draag je als extra, u ziet het hiernaast, over een hoofddoek heen.

Toch zijn er in dat land mensen – ook in overheidskringen – die het dragen van een chador als de beste kledingoptie voor vrouwen propageren en het is niet zonder reden dat die lieden ultraconservatief worden genoemd. Ten opzichte van wat onder Iraanse moslims gebruikelijk is en in vergelijking met wat de Islamitische Republiek zélf voorschrijft, zijn ze roomser dan de paus.

Voor de duidelijkheid: aan de wettelijke voorschriften inzake hedjab kun je ook zonder chador voldoen. Modieus is het ding niet, al bestaan ze ook in het wit en met vrolijke bloemenprints. Hij is bovendien – het is een forse lap stof die nergens aan vastgemaakt wordt en dus door de draagster zelf op zijn plek moet worden gehouden, als een soort Romeinse toga – ongelofelijk onpraktisch. Zelfs geoefende chadordraagsters zijn continu bezig het ding op zijn plek te houden. Er zijn eigenlijk maar twee redenen voor het dragen van een chador: een religieuze of puur uit gewoonte. Die laatste komt het vaakst voor – is mijn indruk – maar vergt verder geen overtuigingen. De religieuze redenen wél.

Dat kledingstuk wordt dus door sommigen (uit overtuiging dus) actief gepropageerd en één van hen is de hierboven afgebeelde Azadeh Namdari, een plaatselijke televisie-persoonlijkheid. De kop bij het artikel luidt: ‘Goddank ben ik chador-draagster’. Mevrouw is zogezegd één van de boegbeelden van de plaatselijke versie van de zwartekousenislam.

Uitgerekend Azadeh Namdari is nu gefilmd, in een park in Zwitserland, zonder chador, zonder hoofddoek, in het bijzijn van mannen en lurkend aan een biertje. Voor wie dat nog niet wist: alcohol is volgens de Iraanse wet voor moslims ten strengste verboden. De boel is viral gegaan en de Iraanse internetgemeenschap is zo’n beetje ontploft. Mevrouw Namdari schijnt nu op Instagram aan de lopende band foto’s van zichzelf in Zwitserland in chador te posten, maar ja: dat is too little too late.

Zij heeft zich verdedigd door te beweren dat ze alleen in gezelschap was van mannen die haar mahram waren. Dat zijn mannelijke familieleden tegenover wie de plicht om je te bedekken niet geldt: je man, je vader, je zoon, in Iran valt ook je dokter er onder. Privé, in haar huis in Iran zal ze ook beslist niet in chador en hoofddoek rondlopen, behalve als er bezoek is natuurlijk. Over het biertje heeft ze niets gezegd, maar ze zou zich goed kunnen verdedigen door te beweren dat het alcoholvrij was.

Een paar gedachten die me naar aanleiding hiervan te binnen schoten.

Stel, ze heeft gelijk, dan is er niets aan de hand en zijn de foto’s viral gegaan zonder dat er sprake is van een fatsoenlijk onderbouwde beschuldiging. Het viel me op dat we kennelijk erg gehecht zijn aan het idee dat mensen die er zulke ultraconservatieve ideeën op na houden, de kat wel in het donker zullen knijpen. Die mensen zijn er natuurlijk, misschien in deze kringen ook wel meer dan gemiddeld, maar dat neemt niet weg dat er ook mensen bestaan die hun middeleeuwse opinies ook oprecht menen en er ook écht naar leven.

Met dat laatste idee kunnen we blijkbaar maar moeilijk uit de voeten. We geven er de voorkeur aan om hen die qua gedachten ver van ons af staan, desnoods dichterbij te halen door hun doen en laten met gebruikmaking van de hulphypothese ‘hypocrisie’ te verklaren. En wanneer we zo’n hypocriet ook echt betrappen, zijn we merkbaar opgelucht, want de te hulp geroepen stoplap blijkt weer eens te kloppen, gelukkig!

Op het internet wordt beweerd dat Azadeh Namdari in Iran wel eens 72 zweepslagen te wachten kunnen staan. Ik weet niet of dat waar is, maar het wordt kennelijk door velen aangenomen. Nu kun je vinden dat hypocrisie een zwaar vergrijp is. Je kunt ook vinden dat hypocrisie het verdient om publiekelijk aan de kaak gesteld te worden. Ik kan me ook de stelling indenken dat hypocrisie zwaar bestraft zou moeten worden. Dat zijn allemaal redelijke overtuigingen, waarvan ik alleen de laatste niet deel, maar dat terzijde.

Maar nu heb ik aan de ene kant mensen die iemand ergens van beschuldigen, omdat ze volslagen middeleeuwse denkbeelden heeft en omdat je haar met die beschuldiging behoorlijk effectief kunt bestrijden. Daar kan ik me alles bij voorstellen: aan de schandpaal ermee! Maar die beschuldiging wordt dus wel geuit door lieden die (menen te) weten dat die persoon daardoor een middeleeuwse lijfstraf riskeert. En aan de andere kant heb je mensen die zo’n lijfstraf ook daadwerkelijk zouden toepassen op iemand die dingen heeft gedaan die zij dan weer zeer ongewenst achten. En ik vraag mij nu af: waarin verschillen die twee eigenlijk?

Naschrift

Hulpvaardige lieden zijn al zo vriendelijk geweest uit te vinden dat het flesje waar ze uit drinkt Feldschlösschen betreft – 4,8% – en dat het dus niet om een alcoholvrij biertje gaat. Goed dat ze er nog niet op ingegaan is, kan ze nog beweren dat er water in het flesje zat. En voor de niet-mahram mannen in de buurt heb ik ook een oplossing: ‘shit, edelachtbare, niet op tijd gezien…’

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Religie, Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Schandpaal

  1. Rob Alberts zegt:

    Hoge bomen vangen veel tegenwind?

    Vriendelijke groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s