Amtrak

In 2003 ben ik naar de VS gereisd om daar een familielid te bezoeken. Tegen de heersende gewoonte in, ben ik niet direct naar mijn bestemming in de Midwest gevlogen, maar heb ik die reis opgesplitst: met het vliegtuig naar Chicago om vervolgens mijn reis per trein te vervolgen, de binnenlanden van Kansas in. Ik behoor tot de school die meent dat getting there is half the fun, en ik hou erg van treinreizen.

Ik kan het iedereen aanraden. De trein in de VS wordt gebruikt als een alternatief voor het vliegtuig, niet om te forensen. Het tempo van de trein ligt laag in vergelijking met Nederland, wat je niet zo gauw verwacht in een land dat zo eindeloos veel groter is. De inrichting van de trein is ook aangepast aan het type reis dat zo ontstaat: er is een panorama-wagon…

Zoals u ziet zijn de stoelen draaibaar en is de wagon echt bedoeld voor naar-buiten-kijkers. Ik heb er uren ademloos zitten staren naar het oneindige landschap van wuivende korenvelden dat ik alleen maar kende uit de film the Road to Perdition. Ik dacht dat die filmbeelden langs hetzelfde veldje waren genomen, steeds vanuit een net iets andere hoek, maar dat landschap bestaat dus écht, en het is daadwerkelijk eindeloos. Ook de steilrand van Krijtafzettingen waar we doorheen reden – ergens in Missouri – staat me nog goed bij. Niets leuker dan de geo(morfo)logie van een landschap karteren terwijl je er doorheen rijdt. Verder heeft mijn dochter een hele normale vader hoor.

Maar wat ik iedereen vooral gun is de ervaring van de restauratiewagen. De kwestie is deze: er zijn vele reizigers, maar slechts één restauratiewagon. Voor het diner moet je dus vooraf inschrijven voor één van de drie shifts (mijn advies: neem de laatste, dan is er minder haast om plaats te maken voor de volgende groep). Om het tekort aan plaatsen op te lossen worden de passagiers bovendien rücksichtslos bij elkaar aan tafel gezet. Zo spreek je nog eens mensen die je anders nooit zou spreken. Op mijn heenreis trof ik drie oudere, zwarte, Amerikaanse vriendinnen op weg naar Californië (het eindpunt van de trein) die me vertelden dat ze zeer verbaasd waren dat we in Nederland een politicus hadden die in de media open sprak over zijn homoseksualiteit. Ik heb er de hele avond over gedaan voordat ik begreep dat ze Pim Fortuyn bedoelden. Op de terugweg trof ik een Amerikaans echtpaar dat zich na mijn excuses voor mijn Zuid-Afrikaanse accent (want Nederlander) op hun beurt excuseerde voor hun accent (want uit Chicago).

De betreffende trein vertrekt ’s middags en rijdt helaas maar éénmaal per dag, wat betekent dat een fors deel van de reis ’s nachts plaatsvindt, waaronder het deel door de Rocky Mountains. Nu was ik al ruim daarvoor uitgestapt, maar toch: voor een volgende keer is dat jammer… Daar staat tegenover dat je dezelfde trein vanaf New York kunt nemen en de Appalachen bij daglicht doorkruisen kunt. De reis wordt daar trouwens wel duurder van in vergelijking met het vliegtuig. Treinreizen in de VS doe je niet om te besparen, maar om te reizen!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf, Reizen en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Amtrak

  1. Zoals mijn AMerikaanse collega zei toen ik Washington – New York per trein deed:”The decent way to travel.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s