Bij een geboortekaartje

Net als bij onze dochter heb ik het geboortekaartje van onze zoon zelf gemaakt in de vorm van een linosnede. Het drukken van de lino heb ik echter door een echte professionele linosnijder laten doen (ik heb er alleen wat bij geholpen). Het binnenwerk bestond uit kleinere lino’s en loodzetsel voor de tekst. Het zetwerk heb ik grotendeels zelf gedaan, maar het op orde brengen en drukken van de tekst, daar heb ik ook alleen maar wat bij geassisteerd. Dat is op zichzelf al leerzaam genoeg trouwens.

Waar de geboortekaart van onze dochter nog min of meer voor zichzelf sprak – een rijtje grachtenpanden, een Perzische paisley, een baby – is de kaart voor onze zoon voor eenvoudige Hollanders wat ontoegankelijk. Hij bestaat uit een kalligrafie in vermicellischrift die zelfs voor native speakers wat lastig te ontcijferen is. Dus hier gaat hij dan.

De tekst is een citaat uit de Mathnavi van Muhammad Jallal ud-Din Rumi, een religieus dichtwerk uit de dertiende eeuw dat als bijnaam ‘de Perzische koran’ heeft gekregen. De tekst (2:1723) luidt:

دستكت بوسم بمالم پایكت

Dastakkat boesam, bemalam pajakkat, “Dat ik je handje kus, je voetje wrijf”

Het komt uit een verhaal – ‘Mozes en de herder’ – waarin een eenvoudige herder bidt tot God met de woorden (eigen vertaling – al zeg ik het zelf):

Jij, waar ben Jij? Dat ik Je dienaar word,
Je pantoffel naai, Je haren kam,
Je kleren was, Je luizen dood,
Je melk breng, O Luisterrijke.
Dat ik Je handje kus, Je voetje wrijf,
als bedtijd komt, Je plekje veeg.

Mozes, die dit hoort, wordt boos en geeft de herder een theologische uitbrander over zijn ongeloof en afvalligheid: God aanspreken alsof hij een mens is, een baby zelfs – vakjargon spreekt van antropomorfisme – dat kan echt niet!

Dat laat Onze Lieve Heer echter niet op zich zitten. Hij geeft op Zijn beurt Mozes ongenadig op zijn donder wegens plichtsverzuim: als profeet – onbezoldigd uiteraard – is hij immers niet gekomen om de mensen van God te scheiden, maar om bijeen te brengen. Daarop volgt nog een hele verhandeling over hoe verschillend Hij de mensen gemaakt heeft, met elk hun eigen manier van uitdrukken en begrijpen: elk vogeltje zingt zoals het gebekt is, zeg maar.

Mozes vat de boodschap, biedt de herder zijn excuses aan en spreekt de sleutelzin uit het hele verhaal uit: koefr-e to dien ast, wa dien-et noer-e djaan, “jouw ongeloof is (de) religie, en jouw religie is het licht van het leven”

In de Islamitische Republiek Iran wordt dit gedicht nog steeds – ongecensureerd – aan schoolkinderen geleerd, maar dit terzijde. Dit heeft natuurlijk niks meer met onze zoon te maken. Hoewel: ergens hoop ik dat hij en zijn grote zus de boodschap van dit verhaal een keer zullen vatten. Maar voor de rest vond ik dat ik je handje kus, je voetje wrijf gewoon een prachtige tekst voor, dan wel over, een baby.

Ziet u de voetjes trouwens? Da’s het gevolg van een vergissing. Bij het overtrekken van het ontwerp vergat ik een streep in het woord voor ‘je voetje’. Daar kwam ik pas achter toen ik het linoleum al zó gesneden had, dat die streep niet meer op een in het ontwerp passende manier erin gezet kon worden. Dan maar op een afwijkende manier dacht ik eerst, tot ik bedacht dat ik er voetjes van kon maken die in het tracé van die vergeten streep liepen. Geloof het of niet: dat hier in de tekst ‘je voetje’ geschreven stond, is geen moment bij me opgekomen. Dat viel me pas later op.

Voor de ontcijferaars: de tekst begint rechts onder (om half vijf) en eindigt links (om negen uur).

Naschrift: voor wie zich afvraagt wat er nu eigenlijk in het rode vlak staat aan de Nederlandse kant van de kaart. Dat zijn – een kwart slag met de klok mee gedraaid – de eerste paar noten van het Gregoriaanse intredegezang van de dagmis van Kerstmis. Tekst: Puer natus est nobis – ‘ons is geboren een jongetje’ (Jesaja 9:6). Het gezang is hier te beluisteren (een niet gebruikelijke, maar wel mooie interpretatie) en de – leesbare – noten staan hieronder.

Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Bij een geboortekaartje

  1. Henk Ras zegt:

    Kinderen met zo’n vader, gefeliciteerd! Met zo’n moeder ook trouwens!

  2. Robert Boudewijn zegt:

    Dat kaartje was óók een hele bevalling…

    • Hou op schei uit….
      Tip: maak geen rubber stempels (voor de kleurvlakken). Zoals mijn buurvrouw zei (ze bleek een verleden in de grafiek te hebben): ‘Rubber is de hel!’

  3. FrankB zegt:

    Van harte.

  4. Pingback: Jarig – Mainzer Beobachter

Reacties zijn gesloten.