Democratie

Er zijn af en toe van die momenten dat de moed je in de schoenen zakt en je ineens begrijpt waarom er mensen zijn die liever een sterke man aan het hoofd van de BV Nederland willen hebben. Dan moet ik me weer even realiseren dat een democratische rechtsstaat helemaal geen paradijs is en zelfs geen goed idee. Het is zelfs zonder meer een slecht idee, alleen: alle alternatieven zijn een regelrechte ramp.

Maar goed, gisteren luisterde ik dus live naar het plenaire debat in de Tweede Kamer over het kinderpardon. Dat doe ik zo goed als nooit en eigenlijk moet ik dat ook nooit meer doen. Ik weet nu weer waarom: er was geen gezinsverpakking Prozac bij de hand. Mijn God wat een tragedie…

In ruil voor het toelaten van pakweg 700 Nederlandse kinderen tot Nederland hebben de filantropen van de VVD bedongen dat:

  • het kinderpardon wordt afgeschaft;
  • er 250 – échte, gegarandeerd kosjere – UNHCR-vluchtelingen minder per jaar worden gevestigd in Nederland en dat niet voor drie jaar, zoals je logischerwijze zou verwachten, maar permanent;
  • er voortaan alleen nog maar aan het begin van de eerste procedure een beroep mag worden gedaan op schrijnendheid van je situatie (da’s bedoeld voor situaties die wel schrijnend zijn, maar die niet exact gedekt worden door de regelgeving);
  • de discretionaire bevoegdheid wordt overgeheveld van de minister/staatssecretaris naar het hoofd van de IND.

In ruil daarvoor is toegezegd dat vluchtelingen voortaan van de IND in no time horen dat ze meteen het land weer uit moeten wat het besluit is. Mijn drie voorspellingen:

  • het hoofd van de IND lijkt me niet te benijden, die mag voortaan permanent bewaakt worden in plaats van staatsecretaris Harbers;
  • schrijnendheid komt nooit meer voor, want wordt aan het begin van de eerste procedure niet meer vastgesteld (je staat immers aan het begin van je procedure en pas daarin kan worden bepaald of je situatie wel of niet onder de regels valt) en ontstaat pas daarna, als je er geen beroep meer op kunt doen;
  • op termijn wordt de mogelijkheid om een tweede procedure te starten afgeschaft.

Maar mijn belangrijkste voorspelling is deze: je kunt een kinderpardon wel afschaffen, maar geen schrijnende situaties. Daar werd – gelukkig – tijdens de beraadslagingen in het parlement meermaals op gewezen. Dat betekent dat de ijzeren regel waarover ik eerder blogde in de toekomst extra hard gaat toeslaan: mensen hebben alles over voor kinderen, ook die van anderen. Ware ik medewerker van de IND, ik zou op zoek gaan naar wat anders.

En dan heb ik het nog niet over Tweede Kamer-lid Azmani (VVD) die niet minder dan driemaal triomfantelijk meldde dat hij een aantal maanden geleden werd weggehoond om zijn voorstel de discretionaire bevoegdheid af te schaffen, terwijl dat nu toch werkelijkheid werd. De man leek echt te denken dat de hoon nu verstomd was (nou nee dus, wat mij betreft).

Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Democratie

  1. Frank Bikker zegt:

    De dehumanisering van de vreemdeling rukt steeds verder op , terwijl wij voor een groot deel zelf debet zijn aan die toestroom van vluchtelingen.

  2. jan kroeze zegt:

    VVD: afschaffen van kinderpardon. Daar geloof ik niets van. Ik denk dat het hele circus in die 2e Kamer meer iets voor de buhne was en voor dat rare kabinet, in het byzonder voor de VVD. Het is een probleem wat steeds zal terugkeren. Ouders die hun kinderen zullen inzetten en niet te vergeten, het is een verdienmodel voor advocaten. Maar dat je er beroerd van wordt kan ik me voorstellen.

    • Ik denk dat je er primair van uit moet gaan dat vluchtelingen net mensen zijn en vluchtelingenouders dus ook net ouders, die allereerst en voorop voor hun kinderen zullen opkomen. Iemand moet het doen en als zij het niet doen, wie dan wel? Je kunt dat natuurlijk samenvatten als ‘inzetten van’ maar dan criminaliseer je de primaire taak die ouders nu eenmaal hebben. Nog even afgezien van de vraag hoe je dat ‘inzetten van’ dan eigenlijk kunt onderscheiden van ‘opkomen voor’.
      En ik begrijp van een asieladvocaat dat juristen die denken in termen van ‘verdienmodel’ de asieladvocatuur echt niet in gaan.

Reacties zijn gesloten.