Widor

Als ik nou toch bezig ben met donderende orgelstukken, voor het einde van de vasten hier een stuk dat mijn vader ook speelde: de Toccata uit de vijfde orgelsymfonie in F, Op 42 #1, van Charles-Marie Widor (1844-1937).

Het stuk is niet moeilijk – heb ik mij laten vertellen – maar wel heel inspannend om te spelen. Widor schijnt het zelf ooit op hoge leeftijd gespeeld te hebben, om na afloop te constateren: “Ik kan het nog!”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Erfgoed en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Widor

  1. jan kroeze zegt:

    leuk,dank!

  2. Multerland zegt:

    Prachtig!! Heb ik nog op een oude langspeelplaat. Wat een compositie, fantastisch, een orgel is inderdaad de keizer van alle instrumentenen een kerk is dan dé concertzaal met de ultieme acoustiek. Wat bijzonder dat je vader dit muziekstuk dus ook liefhad. En,niet iedereen heeft een vader die orgel speelt, en zeker niet Widor…… Dank voor het delen!

Reacties zijn gesloten.