De allerslechtste

Mijn boekenkast is ruim gevuld met drie soorten boeken: boeken die ik gelezen heb, boeken die ik nog moet lezen en naslagwerken, die qualitate qua niet gelezen worden maar slechts nageslagen. Daarnaast is er nog een vierde categorie: de allerslechtste boeken die ik ooit gelezen heb. Twee daarvan heb ik ook echt uit gelezen, aan twee ben ik meermaals begonnen, maar ik ben er eenvoudigweg niet in geslaagd om er doorheen te komen.

De twee uit gelezen boeken vallen in de categorie bien étonné: C.S. Lewis’ De zin van het lijden en Herman Philipse Atheïstisch Manifest.

Lewis heeft heel aardige dingen geschreven. de Screwtape Letters biedt een heel – vooral in het dagelijkse leven – herkenbare kijk op wat de Hel is, ook als u daar niet in gelooft, en zijn boek over de dood van zijn vrouw – dat hij onder pseudoniem schreef – was kennelijk zó goed, dat zijn vrienden het hem als zelfhulpboek aanraadden. Maar de Zin van het lijden… ik zag er de zin niet van in.

Bij het lezen van het Atheïstisch Manifest had ik al snel in de gaten dat ik tekst las van iemand die in wezen niet begreep waar hij het over had. Een uitstekende illustratie van de aan Dostojewski toegeschreven uitspraak dat wanneer hij met een ongelovige over geloof sprak, de ongelovige het steeds over iets anders had.

De oude Rus had het trouwens bij het verkeerde eind: het zijn niet de ongelovigen die het over iets anders hebben, maar de gelovigen. De ongelovigen gebruiken de taal vrij direct en ongecompliceerd. Het zijn de gelovigen die steeds de grenzen van de taal opzoeken om iets te zeggen wat in wezen nauwelijks uit te drukken is.

En dan zijn er de twee boeken die ik – meermaals – ten halve heb gestaakt, ondanks het feit dat ik er eer in leg om alle boeken waaraan ik begin ook echt uit te lezen. Het is momenteel nog mijn enige resterede motivatie bijvoorbeeld om mijn lesboek klassiek Arabisch ten einde toe te volvoeren (ik ben bij les 34 van de 40).

Maar aan het Boek van Mormon is werkelijk geen eer te behalen. Een oersaai verhaal, verteld in een superslechte imitatie van het Engels van de King James Version (zeg maar: de Engelse Statenvertaling). Echt, ik heb het – meermaals! – geprobeerd, maar er is geen doorkomen aan. Mormonen zijn dan ook gelovigen waar ik geen snars van begrijp.

En dan tot slot het boek van Tariq Ramadan, Westerse moslims en de toekomst van de islam, nota bene uitgegeven bij mijn favoriete uitgeverij Bulaaq. Ook hier ben ik meermaals aan begonnen, tweemaal om precies te zijn, om uiteindelijk de handdoek in de ring te gooien. Niet vanwege het saaie verhaal of het slechte taalgebruik, maar om de gedachtenwereld: ik kwam er maar niet achter wat de beste man nu eigenlijk wilde zeggen.

Tussen beide pogingen zaten nogal wat jaren, maar die hielpen niet. Het boek kwam op mij even inhoudsloos over als bij mijn eerste poging.

Ramadans boek is de weg van alle boeken gegaan: de weggeefkast. De overige drie heb ik nog steeds in mijn bezit. Wie weet helpt het stijgen der jaren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Literatuur, Mijzelf, Religie, Samenleving en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De allerslechtste

  1. FrankB zegt:

    Nou heb ik het Atheïstisch Manifest niet gelezen, maar God in the Age of Science wel. Reken maar dat Philipse wel degelijk weet waar hij het over heeft. Hij heeft het alleen niet over wat jij met geloof bedoelt. Sterker nog, al kan ik het citaat even niet vinden, mensen die onder geloof verstaan wat jij er onder verstaat en ermee doen wat jij er mee doet (ook al ben je wellicht zelf geen gelovige, dat weet ik eigenlijk niet eens) heeft hij niets te zeggen.
    Het ligt dus misschien aan jou en niet aan de auteur dat jij het AM een allerslechtst boek vindt: het is niet voor jou. Net zo min wordt een bergrit in de Tour de France voor postzegelverzamelaars verreden. En waarom zou een postzegelverzamelaar moeten beweren dat de Tour de France één van de allerslechtste sporten is?
    Dus misschien moet jij Dostojevski maar eens omdraaien. Philipse heeft het niet over (on)geloof op de manier waarop jij het erover wilt hebben en op de manier waarop jij er af en toe op je blog over schrijft. Je beoordeling zegt dus alles over jou en niets over het werk van Philipse.

    • Van mijn goede vriend Jona komt de uitspraak dat niemand weet of ik gelovig ben, zelfs ik niet. Ik vrees dat hij daarmee gelijk heeft 🙂

      Ik heb dan weer God in the Age of Science niet gelezen, juist vanwege mijn ervaring met het manifest, en een openbare discussie tussen Philipse en een Engelse apologeet waarvan de naam me nu even ontschoten is (ook bepaald geen overtuigend type trouwens).

      Als ik je metafoor mag uitbreiden: ik heb de indruk dat Philipse denkt dat hij het over sport heeft op basis van zijn ervaringen met/kennis van voetballers, hockeyers, wielrenners en tennissers, maar de beoefenaren van schaken, dammen en curling over het hoofd ziet, lieden die zelf ook weten dat de karakterisering van hun hobby als een ‘sport’ wellicht wat twijfelachtig is, maar die tegelijkertijd ook heel zeker weten dat er goede redenen zijn om voetbal, hockey, wielrennen en tennis niet ten volle te beschouwen als een sport. Daar zit hem denk ik de kneep, niet in de postzegelverzamelaars.

      En volgens mij heeft Philipse het over de God van de filosofen (in sommige kringen beter bekend als the God of gaps of – in weer andere kringen – the God of the mullahs).

  2. jan kroeze zegt:

    inderdaad, dat Boek van Mormon is onleesbaar, niet te lang in lezen, je wordt er gek van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.