Vaderschap (1.2)

Oplettende lezers van dit blog zal het opgevallen zijn dat mijn dochter een jaar geleden er een klein broertje bij heeft gekregen. Tijd voor een reprise van mijn observaties, nu ik dacht te weten erop voorbereid te zijn…

  • Je bent zoveel meer ontspannen bij een tweede kind dat het oneerlijk is: van je eerste heb je van iedere zwangerschapsweek een bumpie en van zijn eerste weken talloze aantekeningen over alle nieuws dat je overkomt. Van je tweede? Een bumpie of twee en op zijn hoogst de bloeddruk van je vrouw bij elk bezoek aan de verloskundige…
  • Is die oudste van ons ooit echt zo klein geweest?
  • Al zijn ze een maand of wat oud: ze praten dus echt met je: een soort neuriën met intonatie waarmee ze reageren op je stem en je gezichtsuitdrukking.
  • Zouden onze ouders ook zo lang dat onwerkelijke gevoel gehouden hebben: we hebben een tweede kind?
  • Er bestaan dus ook baby’s die het wisselen van een luier niet beschouwen als een misdaad tegen de menselijkheid.
  • Dat gezegd zijnde: er bestaan dus ook baby’s die zich tijdens het wisselen van hun luier met alle kracht die ze in hun lijf hebben omdraaien – liefst in eigen poep – en wegkruipen alsof dat het enige programmapunt van dat moment is.
  • Op de afdeling intelligent design had best wel iets langer stil gestaan kunnen worden bij het verschijnsel darmkrampjes en doorkomende tandjes.
  • Maar hoe glad en zacht zo’n babyhuid is, dat blijft echt ongelofelijk…
  • En dan de dag dat hij ontdekt dat hij ook bewust naar je kan lachen en niet alleen als een reactie op iets leuks. Dat is een heel andere lach, maar eindelijk heeft je zoon iets nuttigs ontdekt: manipulatie!
Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Vaderschap (1.2)

  1. jan kroeze zegt:

    Hoewel ikzelf geen kinderen heb wil ik je gaarne feliciteren met het plezier dat je hebt met die kleintjes van je!

Reacties zijn gesloten.