Afscheidsperikelen

Onze goudvis vertoonde al enige tijd tekenen van een voltooid leven. Hij werd slomer, vertoefde een steeds groter deel van zijn dag op de bodem van zijn kom en at almaar minder. Het vaker verversen van zijn water bleek niet te helpen en enkele dagen geleden hield hij helemaal op met eten.

Nu lag hij nog slechts naar adem te happen op de bodem van de kom. Mijn inlevingsvermogen met vissen is vrij beperkt, maar ik begon me toch af te vragen of het arme beestje leed en een vraag die normaal gesproken nooit bij me opgekomen zou zijn, kwam nu bij me op: hoe euthanaseer je een goudvis?

Het internet biedt grofweg twee oplossingen: het beest snoeihard met de kop tegen een harde rand slaan en invriezen. Dat laatste leek me een veel te trage methode om goudvisvriendelijk te zijn en de eerste een te gewelddadige. Wellicht dat de vis in kwestie de klap – mits snel genoeg uitgevoerd – niet meer bewust meemaakt, maar de slinger door de voor vissen toch al vijandige lucht zeker wél.

Ik wist dat er een chemische wijze was om je goudvis aan een min of meer vreedzaam einde te helpen, maar de stofnaam was me ontschoten, alsmede de dosering. Dus toog ik afgelopen weekeinde naar de dierenwinkel waar het beest vandaan kwam. Daar wist men van niets, ook niet na navraag bij collega’s.

Door naar de apotheek, waar de assistente me op mijn vraag met enorme donkere ogen aankeek en begon te schutteren dat ze wel wist hoe bij volwassenen… Ik stelde haar gerust dat het hier slechts om een eenvoudige goudvis ging. Daar wist ze helaas helemaal niets van af. De opluchting was zeer duidelijk leesbaar in die grote donkere ogen.

Deze maandag zou ik een dierenarts moeten raadplegen, maar in de avond thuisgekomen, bleek onze goudvis ons op natuurlijke wijze te hebben verlaten. Het beestje is vrij onceremonieel in een plastic zakje in de prullenbak geeindigd, al heb ik wel de eerste zin van het In Paradisum aangeheven.

Onze kinderen hebben het verscheiden van de vis nog niet echt opgemerkt, dus ik heb nog tijd om een voor vierjarigen zinnig antwoord op te stellen.

Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Afscheidsperikelen

  1. jan kroeze zegt:

    Een goudvis in een ronde kom?
    Vissen hebben zeker wel gevoel
    Een prima manier van doden in een dergelijk geval is het beestje met een steen of een k hout de kop inslaan.Net als bij mensen is ie dan dood.
    Heeft iemand een beter idee?

    • Stephan zegt:

      De enige goede manier is een steek met een priem in de hals achter de kop – kijk eens hoe de Japanners vis doden – en overigens bij een dier spreekt men nooit van euthanasie omdat dieren het niet kunnen vragen om hun leven te beeindigen wat essentieel is – men spreekt enkel van euthanasie bij mensen.

      • jan kroeze zegt:

        Aha dank Stephan.

      • Net als de vorige suggestie heeft dit idee het nadeel dat je de vis eerst moet vangen, uit het water halen, neerleggen en dan doden. Het doden zelf is niet zo’n punt, maar de route naar het schavot – zogezegd – wel: met name die is nogal visonvriendelijk en vandaar dat ik die chemische oplossing wel kon waarderen.
        Ik geef de voorkeur aan een goudvis die zodanig door de langs denderende roze olifanten wordt geobsedeerd dat hij (of zij) niet meer aan zijn eigen einde denkt tot-ie al goed en wel dood is.

Reacties zijn gesloten.