En toen…

Schreef Karin Spaink een van die columns die ikzelf wel had willen schrijven: de nippertjeseconomie. Wat mij betreft nu al het neologisme van 2020.

Dit bericht werd geplaatst in Politiek, Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op En toen…

  1. Marcel Meijer Hof zegt:

    Luide bijval; voor mevrouw Spaink voor het schrijven en aan U voor het delen.

  2. FrankB zegt:

    Niet onder de indruk – ik heb eind jaren 1980 al besloten dat ik hier geen zin in had. Zoals ik op KarinS’ blog al schreef, er is niets nobels aan mijn beslissing. Mijn redenen waren puur egoïstisch: ik voelde behalve de eerste keer geen opluchting meer, maar weerzin. Ik had er geen zin in en besloot de consequenties te aanvaarden – om te beginnen een non-carriere.
    Mensen die vier keer per jaar verre vakanties willen, de top in een bedrijf of aan een universiteit willen bereiken en elke twee jaar het nieuwste, duurdere model auto willen aanschaffen, ik vind het prima. Ik doe niet mee en tegen alle sociale druk die mij opgelegd wordt wel mee te doen is mijn reactie simpel: de opgestoken middelvinger. Duur gezegd: ik verwerp de normen en waarden van onze neoliberale consumptiemaatschappij.
    Of anderen dat niet doen moeten ze zelf weten, maar als ze dan zoals KarinS erachter komen dat zo’n leven niet geweldig is, nou, dan ben ik niet onder de indruk. Want mijn vraag is: wat doe je eraan? Hoeveel ben je bereid op te geven in financiële zin? Zoals ik al schreef, die vragen heb ik voor mezelf al ruim 30 jaar geleden beantwoord.

  3. jan kroeze zegt:

    Beste FrankB, ik herken een aantal zaken die jij opvoert, Ik heb geen auto, ga niet met vakantie, carriere heeft me nooit geboeid. Ik heb wel een baan gehad tot m’n 40e (ik moest ergens van leven en dat kost geld), Na m’n studie ben ik weer gaan tekenen en schilderen, als 10-jarige wist ik dat ik schilder wilde worden, maar kwam tot de ontdekking dat ik er niet van zou kunnen leven, na de middelbare scool ben ik eerst gaan werken maar het gezeur met baasjes deed me besluiten om te gaan studeren aan een universiteit. Ik schilder alweer een jaar of 40 en dat bevalt uitstekend. Niemand hoeft mijn werk mooi of goed te vinden, zolang ik kan werken op mijn manier vind ik alles heel best zoals ze hier zeggen. Ik hoef niet beroemd te worden of hoe dat heet, laat staan in musea te hangen. Mijn ambities liggen op andere plekken. En momenteel thuis zitten is heerlijk, geen lui die langskomen maar in m’n eentje in m’n atelier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.