Handshakes

U kent het verhaal wellicht: binnen vijf handdrukken ken je de hele wereld. Ik weet niet of dat ook voor mij geldt, maar er zijn wel een paar handshakes die me in contact hebben gebracht met onwaarschijnlijk onwaarschijnlijke mensen.

Zo heb ik als tiener ooit de hand geschud van Moeder Teresa en als twintiger die van paus Johannes Paulus II. Beiden zijn later heilig verklaard, maar ik geloof dat mijn bijdrage daaraan slechts zeer marginaal is geweest. Mocht u mij ooit de hand geschud hebben, dan bent u dus twee handshakes van twee recente heiligen verwijderd.

Ik ben twee handshakes verwijderd van Bisschop Bekkers, die in zijn tijd als gewone priester nog wel eens kwam op de kweekschool waar mijn moeder studeerde, alwaar die twee met enige regelmaat een balletje pingpong hebben gespeeld.

Ik ben ook twee handshakes verwijderd van Rudolf Nureyev. Ooit ging ik met mijn goede vriend Jona op reis naar Iran en in ons gezelschap bevond zich Martina Frei, een oudere, zeer elegante – in alle betekenissen van het woord – dame die in haar jongere leven ballerina was geweest. Zij heeft ooit met de man gedanst. Het was niet zo’n aardige man, maar dat terzijde.

Tot mijn eigen stomme verbazing ben ik drie handshakes verwijderd van Anne Frank. Ooit heb ik rabbijn Jehuda Askenazy ontmoet en die was goed bevriend met Otto Frank. Die connectie heb ik me pas lang na het overlijden van de rabbijn gerealiseerd.

Vier handshakes scheiden me van president Obama. Mijn petekind heeft ooit gewerkt in het dorp waar de ouders van de man vandaan kwamen, bingo.

Naschrift 16/6/’20: oeps, pardoes op de knop ‘publiceren’ gedrukt in plaats van ‘bijwerken’, ach ja…

Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Handshakes

  1. Rob Alberts zegt:

    Jij bezit dus een eerbiedwaardige hand.

    Stille groet,

  2. Nanny zegt:

    Geweldig. Dit moet u koesteren, want het post-corona tijdperk zal handen schudden niet meer kennen. Ik groet u ‘namasté’.

    • Ben Spaans zegt:

      ‘Post-corona’ kan men toch juist weer handen schudden? Wat begrijp ik nou maar niet? Waarom praten zoveel mensen zich aan dat mensen nooit meer normaal gaan doen? Het wordt allemaal zo totalitair. (Waar ik nu ben staat ‘Dazed and Confused’ van Led Zeppelin op. Toepasselijk.)

      • Nanny zegt:

        Totalitair is niet de bedoeling, ik zal blij zijn als we weer ‘vrij’ zijn in onze keuzes. maar het is gebleken dat er veel minder griep is geweest. En dat is toch mooi meegenomen. Ieder jaar overlijden daaraan toch heel wat mensen. Vraag me af of we het handen schudden en het begroetingszoenen echt zouden missen. Is het niet een kwestie van gewoonte?
        Ook even Zeppelin opgezet. Heerlijk nostalgisch.

Reacties zijn gesloten.