Uitpraten

O, ik kan me helemaal inleven in Sigrid Kaag en haar vrouwelijke collega’s in het kabinet, die er achter kwamen dat zij vaker en eerder in de rede gevallen werden door hun mannelijke collega’s, als ik het goed begrijp vooral de premier, niet voor niks een vrijgezel.

Ik ben weliswaar man, maar ik kwam er begin jaren negentig ook achter dat ik tijdens vergaderingen wel heel erg vaak onderbroken werd en zelfs moeite had om aan het woord te komen. Op een dag viel het me op dat anderen er in slaagden toch aan het woord te blijven als ze in de rede werden gevallen.

Hoe kwam dat? Enig observeren leerde me al snel wat de truc was: werd je in de rede gevallen, dan praatte je gewoon dóór alsof er niks aan de hand was. Het werkte prima, dus ik besloot die aanpak ook toe te passen.

Wat bleek? Het werkte niet, niet een beetje, niet een klein beetje, maar echt helemaal niet. Na enige verbijstering probeerde ik te bekijken hoe lang je eigenlijk door moest zetten tot degene die je had onderbroken het opgaf, maar dat moment bleek onbereikbaar. Er ontstond een situatie waarbij ik hele alinea’s tekst kon uitspreken terwijl mijn collega er maar doorheen blééf praten. Op een gegeven moment werd het licht hilarisch.

Uiteindelijk heb ik maar besloten dat quod licet Iovi, non licet bovi. Het was me namelijk ook opgevallen dat de collega’s wier spreektijd kennelijk een soort van sacrosanct was, ook de collega’s waren die door de gehele groep werden erkend als de beste in hun vak en min of meer degenen waar we met zijn allen als eersten naar keken als er iets besloten moest worden. Zeg maar, de beslissers, hetzij uit hoofde van hun functie, hetzij omdat wij ze daarvoor hadden uitgekozen.De formele en de informele bazen dus.

Dat onderscheid werd wel heel erg duidelijk toen we aan het einde van een lange vergadering met zijn allen ergens uit zouden gaan eten. De vraag die voorlag was: hoe komen we met zijn allen van kantoor naar het restaurant? Eén van de niet-bazen suggereerde eerst te inventariseren wie een auto had en hoeveel plek daar nog beschikbaar was voor extra passagiers. Geen reactie, van niemand. Exact dertig seconden later deed één van de informele bazen precies hetzelfde voorstel. Vijf minuten later was het transportplan klaar.

Zoals mijn kinderen zingen: ik stond erbij en ik keek ernaar. Maar wonderlijk was het.

Dit bericht werd geplaatst in Mijzelf, Politiek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Uitpraten

  1. FrankB zegt:

    Brrr, ik zou op den duur de verleiding niet kunnen weerstaan om de kont tegen de krib te gooien op de één of andere manier.
    Net zo wonderlijk: hier kan ik wel reageren, maar op de Mainzer Beobachter niet.

  2. Marcel Meijer Hof zegt:

    Hoewel ik weet dat ik een (prettig) dominante persoonlijkheid heb stel ik mij vaak met voorbedachte rade bescheiden op. Je ziet dan feilloos wie er toe neigen om te denken dat ze wel over je heen kunnen lopen. Wordt ik te vaak onderbroken door zo’n irritant type, dan doe ik het volgende: Ik begin gewoon opnieuw met woordelijk dezelfde zin … en nog een keer, … en nog een keer als het moet, nu iets luider en duidelijker. Na vier keer houden ze wel op en de toehoorders begrijpen dat ik meegaand kan zijn maar geen deurmat ben !
    Maar iedereen ontwikkeld haar eigen sociale technieken en dat al op de kleuterschool: Wat werkt wel, wat werkt niet. Later verander je daar niet meer zoveel aan. Je wordt hooguit wat subtieler of haalt wat vaker je schouders op. Mij is wel eens uitgelegd dat ik wat vaker ‹ Oh › moet zeggen in plaats van er meteen tegenin te gaan. Het wil maar niet lukken …
    Nog even terug naar de zandbak: Er was een jongetje dat dacht dat mij mijn emmertje wel af kon pakken. Zonder lang na te denken sloeg ik hem met mijn plastic schepje op zijn bolle hoofdje. Nooit meer last van dat joch gehad :-–]
    Succes, laat je niet op je kop zitten !

    • Een vergelijkbare truc heb ik ook uitgeprobeerd: Niet opnieuw beginnen, maar stoppen op het punt waar je onderbroken werd en als de interruptie ten einde was, gewoon doorpraten waar je gebleven was. Werkt alleen bij hele korte interrupties. Mijn collega’s waren helaas van hetzelfde vak als ik en die zijn doorgaans enorm lang van stof (ben ik ook 🙂 )

  3. Nanny zegt:

    Ha, gewapend met plastic schepje, geweldig idee. Weet zeker dat dit iedereen wakker schudt.
    Probeer het en laat ons weten of het heeft geholpen. 👍

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.